Mannimarco – Solucanlar Kralı

Kitap Künyesi
Oyunlar : Oblivion, Skyrim
Çevirmen: TAN
Orijinal İsimMannimarco, King of Worms

O kutsal ada Arteum, gül gibi ışığın havaya karıştığı yer,

Büyük kuleleri ve çiçeklerin arasından rüzgarlar eser

Altında dalgaların olduğu yeşilli tepeleri sever

Her zaman akşamüstü coşku doludur içi

Mistik sisle kaplı Psijic Kardeşliğin evi

Akıllı, dikkatli ve adil elçileri kralların.

On yılı aşar güçlü Remans öleli

Çok çalıştı kardeşlikte iki tane öğrenci

Birinin yüreği sıcak aydınlık, diğeri kara soğuk

Daha deliydi ikincisi, Manimarco, ölümcül dansla nefesi boğuk

Ruhu kurt ve kemik içinde, kara büyücüler gibi,

Büyü yapar, ruhları yakalayıp köle eder, bir efendi sanki.

Diğeri Galerion, aydınlık ve boldu sihri gün gibi

Manimarco’yla boğuştu, Ceporah Kulesi’nin altın dibi,

Dedi ” Şeytani mistizm kurtarmaz gücünü

Ruh dünyasında terör estirir, bitmeli çalışman.”

Manimarco hırladı, barış ve hayatın iyi yollarından nefret ederek

Ve döndü karanlık sanatına, tabloları ölüm ve çürümek.

O kutsal ada Arteum, ne kadar yavaş tehlikeyi sezmede

Korkunç gerçek çıktığında, cezada ne zayıf

Zebani gibi Manimarco, akıllıların adasından

Yollandı Şafak Güzelliği anakarasına, daha çok ölüm ve katledilecek ruh

” Bir kurt buldun ve sürüye gönderdin”

Dedi Galerion Üstadına, ” Bir terör Tamriel’de kol gezmekte”

“Daha konuşma onun hakkında” dedi bilge Gri Pelerin

İlk defa değildi Galerion Üstadını duygusuz buldu

İnsanlar ve olaylardan kaygısız, adasında her şeyden uzakta

Gene ilk defa değildi Galerion yeni bir Düzen kurmalı

Gerçek sihri geri getirmek için herkese, Büyücüler Loncası

Ama sonunda gittiğinde gök maviydi Arteum’un körfezi.

O ama Vanus Galerion’un Şarkısını söyledik çok defa önce

Psijic’in zincirlerini nasıl yaptı, topraklara sihri getirdi.

Yıllar boyunca Manimarco’nun varlığını hissetti

Tamriel’in çölünden, ormanına, dağına

Kara kapan kapanıyordu ölümcül bir hastalık gibi

Geçmişin kara tılsımlarını kara büyücüleri ile toplarken

Onun günah mağarasına getirdiler aletlerini, çılgın büyücüler ve cadılar

Kanla beslenmiş bitki ve yağlar

Tatlı Akaviri zehri, azizlerden toprak, insan teninden demetler

Zehirli mantarlar, kökler ve daha nicesi simya rafında

Hepsinin gücünü çekti içine ağdaki örümcek tadında

Mannimarco, Kurt Kral, dünyanın ilk yürüyen ölüsü.

Bozulma üstüne bozulma, ta ki çürüme içine işleyene kadar

Manimarco adını değiştirmedi lakin aklı ile vücudu

İnsanlığı bıraktığında sadece yürüyen bir cesetti.

Damarındaki kan dönüştü aside, hem de zehirli

Gücü ve yaşamı büyüdü tıpkı peşindekiler gibi

En güçlü tılsımlardı, geçmişten beri lanetli.

Derler ki Galerion bıraktı Lonca’yı “bataklık” diyerek ona,

Ama yalan güçlü bir akıntıdır zaman nehrini kirletir.

Galerion Mannimarco’nun yükselişini gözledi görülmeyen güçlerle

Büyücülerine ve Lamba Şövalyeleri’ne dedi: ” Son nefesimden önce,

Yüzleşmeliyim kurtların zulmüyle ve öldürmeliyim ölümsüzü”.

Onları kuzeyin lanetli dağ geçidine götürdü.

Savaştan çıkanlar böylesi görülmedi dedi.

Efsun ile zırhlı, büyülenmiş balta ve kılıçla silahlı,

Galerion seslendi: Kurt Kral, tılsımlarını ve güçlerini

Teslim et bana ve bir ölü gibi yaşa”

Korkunç bir kahkaha ile yanıtladı Mannimarco:”Önce sen ölüyorsun”

Büyücü ordusu çarpıştı sonra görülmemiş bir manzara ile.

Ateş ve buzu düşünün dalgalar halinde ve dağ soğuğunu

Yağan yıldırımları düşünün bir ejderin silueti gibi

Tıpkı yapraklar gibi büyücüler gökyüzünden yağdı,

Kara büyücünün çağrısı ile cesetler yerden fırladı savaşmak için

Hiçbir şeye dönüştüler kutsal bir ışık seli içinde

Bir enerji girdabı açığa çıktı kan su gibi aktı.

Tıpkı gökyüzündeki yıldırımlar ya da aslanın ani kükremesi gibi

Keskin bıçakların narin danteli parçalaması gibi

Tek dokunuşla Galerion sarstı koca dağı

Ölümcül güruh fena düştü ama çığlıkları duyuldu

Derinlerden Kurt Kral dedikleri yükseldi

Nirn’in kendisi Kara büyücünün ile büyücünün savaşına isyan etti.

Karanlık ateşle parladı gözleri, açtı dişsiz çenesini,

Her nefesinde karanlık kustu

Kokuşmuş havayı her soluyuş sanki ölümün soğuk dokunuşu

Dağın üstündeki gökte karanlık soldu

O anda hisseti Kurt Kral Mannimarco kötü güçlerinin geçtiğini

Ölümün tılsımları çıktı bozulmuş kafatasından.

Binlerce iyi ve kötü silindi o zaman, tarih onaylar

Aralarında, yazık ki, Vanus Galerion yolu gösteren

O zaman Mannimarco tamamen ölmüş gözüktü.

Dağılmış gözüktü kara büyücüler kötü, pis aptallar.

Büyücüler Loncası’na taşıdılar galipler lanetli eşyaları

Ona göre hala ölümsüz yaşıyordu Mannimarco, Kurtlar Kralı.

Çocuklar dinleyin gölge yatağınızı kapadığında

Kasaba uyuduğunda, sokaklar boşaldığında

Ve aylar gökte bulutlardan güzelce parlarken

Ve mezarlıktakiler dinlenirken, umalım ki sonsuza kadar,

Dinleyin ve duyarsınız sessiz ayak seslerini

O zaman dua edin Kurt Kralın berbat dokunuşunu hissetmemek için.

Eğer yazım veya bilgi hatası bulduysanız ilgili yeri seçip Ctrl+Enter ile bize bildirebilirsiniz.

Düzenleme Geçmişi

Etiketler: ,

Yazım Hatası Bildirimi

Altta renkli gösterilen kısım rapor edilecek: